ع.ز

همیشه خواب هایم تعبیر داشته اند. مثلِ ۱۱ فروردین ۹۳ که شبش خواب از دست دادنت را دیده بودم....
مثل همین چند شب پیش که دوباره خوابت را دیده بودم و مثلِ امروز که تعبیرش شدی در چشمانم...
من امروز در آن خیابانِ بی رحم دیدمت..
داشتم از خیابان رد میشدم تا بروم کافی نت ، اصلا حواسم به این طرفش که تو ایستاده بودی نبود .
به این طرف که رسیدم. رو به رویم بودی.. داشتی با تلفن صحبت میکردی.
بعد از سالها دوباره صدایت را شنیدم ...
فقط خدا میداند که در آن چند دقیقه چه حالی شدم.. دستانم یخ کرد ، پاهایم سست شد، قلبم در گلویم میتپید.. هر آن احتمال میدادم که نقش زمین شوم.
وقتی از جلویت رد میشدم بغض داشت گلویم را منفجر میکرد، دستم را گذاشتم روی گوش هایم که صدایت را نشنوم...
اصلا یادم رفت که قرار بود بروم کافی نت.. آن هم کافی نتی که تو رو به رویش ایستاده بودی!
خدای من باورم نمیشود بعد از این همه سال هنوز هم با دیدنت حال و روزم مثلِ همان روز اولی باشد که در حیاط دانشگاه مقابلت ایستاده بودم و مثل بید میلرزیدم..
بعد از آن سالِ کذایی بارها باهم رو به رو شده ایم اما شرمنده ام که من آن دوستِ بی معرفتی شده ام که هیچ وقت سلام نمیدهد. از مکس کردن مقابل تو میترسم ، از چشمانم که نتوانند دیگر مقابلت ایستادگی کنند، از اشک هایم که بی اجازه جاری شوند..
ایستگاه اتوبوسمان فاصله ی زیادی با آن کافی نت نداشت .. رفتم آنجا ایستادم.. نمیدانستم دارم چی کار میکنم نه پایِ رفتن داشتم و نه میتوانستم برگردم به آنجا...
شانس آوردم که تلفنم زنگ خورد و حواسم را از این تنش دور کرد.
کمی به خودم آمدم ،برگشتم به سمت همان کافی نت.
انگار که آنجا یک محوطه ی ممنوعه شده بود. یک ملک شخصی که تو رئیسش بودی و کار من گیرِ ملک تو بود... من به طرف قلمرو تو قدم برداشتم ، جلو آمدم .
راستش دلم میخواست نگاهت کنم ، رو در رو، با مکث، طولانی.....
اما نتوانستم..
بی آنکه نگاهت کنم وارد کافی نت شدم در حالی که تو در چند قدمیِ من با دوستانت میخندیدی....
صدایت..... لعنتی صدایت چه به روز دنیای من آورد..
چند باری برگشتم که نگاهت کنم و از دور نگاهت کردم...
کاش میدانستی پشت آن چهره ی آرامم چه غوغایی در دلم به پا بود...
کاش میدانستم چرا این عشقِ یک طرفه پنهانی ام به تو تمام نمیشود...
کاش قصه جوری دیگری رقم خورده بود....
امیدوارم خوشبخت باشی....